امام باقر علیه السلام

امام باقر علیه السلام فرمودند:

کسی که خداوند او را با این امر امر امامت در عهد غیبت آشنا ساخته، او را چه باک از این که در قله کوهی زندگی کند و از گیاه زمین ارتزاق کند تا مرگش فرا رسد.

امام باقر علیه السلام فرمودند:

هر که بمیرد در حالی که امامش را شناخته باشد، تقدم و تأخر امر ظهور به او آسیبی نمی رساند و کسی که با شناخت امامش از دنیا برود همانند کسی است که در خیمه ی حضرت قائم با او باشد.

امام باقر علیه السلام فرمودند:

بدانید که منتظر این امر را پاداش کسی است که روزها روزه دار و شب ها بیدار و مشغول به عبادت باشد.

یکی از اصحاب امام باقر علیه السلام به آن حضرت گفت: چگونه می شود حال من اگر پیش از آن که قائم آل محمد صلّی الله علیه و آله را درک کنم، از دنیا بروم؟! حضرت فرمودند:

کسی که از شما مصمم است که اگر قائم آل محمد را درک کند، از یاری او دریغ نکند، همچون کسی است که در حضور او شمشیر بزند و در حضور او به شهادت برسد. برای او در شهادت است.

امام باقر علیه ‏السلام فرمودند:

کسى که شراب بخورد خداوند چهل روز نمازش را نمى‏ پذیرد، چنانچه در این چهل روز نماز را هم ترک کند عذاب او به خاطر ترک نماز دو چندان مى ‏شود.

امام باقر علیه ‏السلام فرمودند:

بنده ‏اى که از پرداخت مقدارى از زکات واجب خوددارى کند خداوند روز قیامت آن مال را به صورت اژدهایى از آتش قرار مى ‏دهد که در گردن آن شخص پیچیده و گوشت او را مى ‏درد، تا این که از حسابرسى آزاد گردد و آن فرموده پروردگار (در قرآن) است که فرمود: آنچه را بخل ورزیدند، روز قیامت طوق گردنشان خواهد شد. (یعنى آنچه از زکات ندادند)

امام باقر علیه ‏السلام فرمودند:

اى جابر ... زکات روزى انسان را زیاد مى‏ کند.

امام باقر علیه ‏السلام فرمودند:

رسول خدا صلى ‏الله‏ علیه ‏و ‏آله در مسجد بود که گفتند: فلانى بلند شو، فلانى بلند شو، فلانى بلند شو ... تا این که پنج نفر را بیرون کرد و فرمودند: از مسجد ما خارج شوید و شما که زکات نمى ‏پردازید در مسجد ما نماز نخوانید.

امام باقر علیه ‏السلام فرمودند:

اسلام بر پنج پایه استوار است: نماز، زکات، روزه، حج و ولایت ( اهل بیت علیهم ‏السلام ).

به امام باقر علیه ‏السلام گفته شد: چگونه صبح کردید؟ حضرت فرمودند:

صبح کردیم در حالى که غرق در نعمت هستیم، گناهان فراوان است، معبود ما با نعمتها به ما اظهار دوستى مى‏ کند، و ما با نافرمانى نسبت به او دشمنى مى‏ کنیم، ما به او نیازمندیم و او از ما بى‏ نیاز است.